Złota polska jesień

Kolorystyka jesieni bywa czasami iście imponująca co szczególnie jest widoczne w dni słoneczne, gdy promienie słońca przenikają przez bajecznie kolorowe liście, które nie zdążyły jeszcze opaść z drzew. Niestety ten okres jest dość krótki i zwykle kończą go pierwsze przymrozki, które definitywnie strącają wszystkie liście, pozostawiając nagie gałęzie. Staram się zawsze aby wykorzystać ten najpiękniejszy jesienny okres do zrobienia zdjęć jesiennych stylizacji, które staram się dopasować kolorystycznie do otoczenia. Ale prawdę mówiąc prawie każdy kolor pasuje do jesiennej aury, poza – co oczywiste – czarnym.

Fundamentem jesiennej kolorystyki są brązy i beże. W klasycznej elegancji przez wiele lat były spychane na margines w myśl zasady: no brown in town. Ta zasada już dawno straciła rację bytu, ale zdecydowane wejście brązów na salony to stosunkowo młody trend. Dziś widok pana młodego w brązowym garniturze nikogo nie szokuje a przecież nie więcej niż dekadę temu taki widok był zupełnie nie do pomyślenia. W męskich strojach każualowych brąz jest obecny od zarania, wystarczy przypomnieć barwy tradycyjnych marynarek tweedowych, które przeważnie oscylowały wokół kolorów ziemi, z brązem na czele.

Beże miewały w przeszłości wyższe od brązów notowania w męskiej elegancji ale głównie w obszarze okryć wierzchnich. Tak się działo za sprawą wełny wielbłądziej, która uchodziła przez wiele lat za najbardziej luksusową tkaninę na męski płaszcz. Rzecz jasna wełna wielbłądzia mogła być barwiona na różne kolory ale w swojej naturalnej barwie prezentowała się chyba najlepiej. Dziś przecież na bardzo ciepłe odcienie beżu mówi się: kolor camelowy. Jeden z najciekawszych modeli męskich płaszczy – płaszcz polo – wręcz nie może być w innym kolorze niż camelowy. Drugim – bardzo charakterystycznym przykładem zrośnięcia się koloru z określonym modelem płaszcza jest trencz. No bo jeśli myślimy o klasycznym trenczu – to wiadomo, że w kolorze beżowym.

Złota polska jesień nie byłaby sobą bez płomiennych akcentów i takież akcenty pojawiają się też w klasycznej jesiennej garderobie stylowych mężczyzn. Nie chodzi jednak o krzykliwe, neonowe barwy, lecz o ich stonowane, głębokie odpowiedniki. Co ciekawe istnieje w naszym języku bardzo wiele nazw dla jednej z owych płomiennych barw, bardzo często znajdujących zastosowanie w ubiorach każualowych (vide: sztruksy). Mam na myśli kolor rudy czyli rdzawy, ceglasty, miedziany, kasztanowy, miniowy, ryżawy, wiewiórczy, czy jakkolwiek inaczej byśmy go nazwali. Oczywiście mogą się znaleźć malkontenci, którzy powiedzą, że każdy z wyżej wymienionych kolorów jest trochę inny ale konia z rzędem temu kto potrafi zwerbalizować różnicę pomiędzy rdzawym a kasztanowym.

A musztarda i ugier? Toż to – wypisz wymaluj – kolory jesieni, doskonale nadające się na jesienną odzież byle tylko elementy w tych kolorach nie znajdowały się zbyt blisko twarzy. Podobnie rzecz się ma z butelkową zielenią, oliwką i khaki. A te ostatnie doskonale współgrają z brązami i beżami, czyli wracamy do początku. Przy czym dodać należy, że wszelkie zgaszone odcienie zieleni mają charakter uspokajający co czyni je bardzo przydatnymi do łączenia z kolorami szalonymi i jaskrawymi.

Mówiąc o jesiennych ubiorach, nie sposób nie wspomnieć o roli tkanin. Jesienne barwy potrzebują odpowiedniej struktury, aby w pełni zaprezentować swoją głębię. Światło zupełnie inaczej załamuje się na gładkiej wełnie super 140’s, a inaczej na włochatym tweedzie, miękkiej flaneli czy prążkowanym sztruksie. Przestrzenna i bogata faktura tkanin sprawia, że nawet stylizacje monotonne kolorystycznie nabierają życia i blasku.

Na potrzeby dzisiejszego wpisu przygotowałem trzy stosowne stylizacje, które Małgorzata sfotografowała w słoneczną sobotę, w przeddzień publikacji. Ale sięgnąłem też do zdjęć z archiwum dzięki czemu możliwe stało się bardzo szerokie spojrzenie na złotą polską jesień i na jesienne stylizacje.