Mój pokarm doceniony przez ptaki

Wiele razy pisałem już w moim blogu o karmniku wykonanym przeze mnie z myślą o dzięciołach. Okazał się on strzałem w dziesiątkę i cieszy się wielkim wzięciem a korzystają z niego nie tylko dzięcioły ale także inne ptaki; głównie sikorki. Natomiast mniej miejsca poświęcałem dotąd pokarmowi, który serwuję we wspomnianym karmniku. Dziś postanowiłem napisać o nim nieco więcej gdyż w nieoczekiwany sposób przekonałem się o jego wielkiej wartości dla ptaków. Przejawiło się to w tym, że ptaki różnych gatunków przylatywały tu ze swoimi podlotami (młodymi ptakami, które nie potrafią jeszcze samodzielnie zdobywać pożywienia) i karmiły je pokarmem pozyskanym z karmnika. A trzeba wiedzieć, że pokarm podawany pisklętom i podlotom nie może być byle czym (choć pisklęta zjadłyby wszystko) lecz musi przede wszystkim zawierać odpowiednio dużo białka oraz być pokarmem wysokoenergetycznym. Dorosłe ptaki wybierają taki pokarm instynktownie i najwyraźniej uznały, że pokarm przygotowany przeze mnie spełnia ich wyśrubowane wymagania.

Mój pokarm nie jest w zasadzie niczym szczególnym: to mieszanka mielonych orzechów włoskich i arachidowych oraz mielonych ziaren słonecznika, w proporcjach: po 1/3 każdego ze składników. Zimą – do tak przygotowanej mieszanki – dodaję nieco smalcu co powoduje, że pokarm ma konsystencję łatwą do instalowania  w karmniku, a ptakom zapewnia dodatkową, niezbędną dla nich zimą, dawkę tłuszczu. Latem nie dodaję smalcu, więc włożenie pokarmu do  cylindrycznych cel karmnika wymaga zastosowania ubijaka. Przy operacji ubijania wydziela się tłuszcz zawarty w orzechach i ziarnach słonecznika, który zapewnia odpowiednią spoistość. To cały sekret pokarmu, który pokochały ptaki.

Muszę jeszcze dodać, że o ile dzięcioły są przystosowane do pionowej pozycji na pniu drzewa (dlatego karmnik ma taką a nie inną formę), o tyle dla innych ptaków jest to pewien problem. Oczywiście radzą sobie z nim sikorki, które mogą zdobywać pokarm w dowolnej pozycji (także zawieszone głową w dół), natomiast zdecydowanie trudniej mają np. szpaki, które potrafią się  wprawdzie przyczepić do pnia ale często tracą równowagę i muszą sobie pomagać machaniem skrzydłami. Karmnikową ewolucję przeszły mazurki, które początkowo nie były w stanie korzystać z karmnika i wydziobywały z ziemi to, co inne ptaki strąciły. Ale się nauczyły i obecnie licznie oblepiają karmnik i zawzięcie wydziobują mój pokarm.

Na zdjęciu głównym wpisu widzimy dorosłego samca dzięcioła białoszyjego (po lewej na drugim planie) z dwójką młodych. Są to podloty na granicy samodzielności. Bo już same próbują zdobywać pokarm (patrz: podlot po prawej), ale też chętnie przyjmują pokarm podawany do dzioba przez rodzica, co widać na dalszych zdjęciach.

W dzisiejszym wpisie – wyjątkowo – nie ograniczam się tylko do ptaków. Bo mój ogródek odwiedzają też inne zwierzęta, co pokazuję pod koniec wpisu. Największym fenomenem są jeże! Ale nie dlatego, że się w ogóle u mnie pojawiają (okolica obfituje w jeże i nawet znaki drogowe zalecają szczególną uwagę ze względu na liczne jeże przechodzące nocą przez ulice) ale dlatego, że pojawiają się w takiej liczbie. Oceniam, że każdej nocy odwiedza mnie co najmniej kilkanaście osobników. Obserwuję nieraz 5 – 6 osobników w  tym samym czasie w moim ogródku i widzę jak jedne przychodzą, jedzą i odchodzą, a pojawiają się kolejne. Jednak moje obserwacje kończę około 23:00 i nie wiem ile pojawia się ich później. Szacuję jedynie na podstawie ilości pokarmu, który zjadają: może to być nawet ponad 20 jeży. To niewątpliwie fascynujące.

POST SCRIPTUM (w tydzień po publikacji)

Jeden z czytelników zwrócił mi uwagę w komentarzu, że: współczesna wiedza weterynaryjna i zalecenia ośrodków rehabilitacji jeży wyraźnie odradzają podawanie jeżom jakichkolwiek ziaren gdyż są one dla nich niezdrowe i mogą im zaszkodzić. Poszperałem w Internecie i rzeczywiście natknąłem się na wiele artykułów, które powtarzały powyższą opinię. Muszę tu dodać, że to nie ja wymyśliłem sobie, iż będę dokarmiał jeże słonecznikiem, tylko one same znalazły mój słonecznik wysypywany dla ptaków i zaczęły tłumnie mnie odwiedzać i go konsumować. Najwyraźniej „współczesna wiedza weterynaryjna” była im zupełnie obca. Ale nie mogłem oczywiście pozostać obojętny na zalecenia fachowców i zacząłem każdego wieczoru usuwać słonecznik nie zjedzony przez ptaki w ciągu dnia i zastępować go karmą dla kotów (mokrą). Bo to jest z kolei pokarm, który „współczesna wiedza weterynaryjna” zaleca jako optymalny dla jeży. Skutek tej zmiany był natychmiastowy: z dnia na dzień jeże przestały odwiedzać mój ogródek. Obecnie przychodzi jeden malutki jeż, który zjada odrobinę karmy i znika. Za to bladym świtem pojawiają się wrony i sroki, które z upodobaniem wyjadają karmę wzgardzoną przez jeże.

Zastanawiam się czy z tą „współczesną wiedzą weterynaryjną” nie jest czasami tak jak z „badaniami naukowymi” z których wynika, że polskie koty domowe zabijają więcej ptaków niż ich w ogóle w Polsce jest? I to wliczając w to duże ptaki takie jak łabędzie, żurawie, bociany, orły, myszołowy itp. Pisałem o tym we wpisie Ornitologiczna poprawność polityczna.