Moje nowe kapelusze

W niedawnym wpisie: Sklepy z kapeluszami wspomniałem o nabyciu nowych kapeluszy i dziś nadeszła pora na ich prezentację. Moje nowe kapelusze są zdecydowanie nietypowe co m.in. znalazło odzwierciedlenie w komentarzach obserwatorów na Facebooku, Instagramie i Threadsie, gdzie już zdążyłem opublikować niektóre zdjęcia. Np. kanotier ze zdjęcia powyżej (i poniżej), jedna z obserwatorek nazwała “kapeluszem mocno retro”, zaś czerwona fedora (prezentowana na końcu wpisu) zebrała sporo sceptycznych lub wręcz negatywnych uwag. Najzabawniej ujął to jeden z fanów na Facebooku pisząc: “Panie Janie ten kapelusz to prowokacja, prawda?”.

Kanotier to letni kapelusz słomkowy, który dziś jest niemal zupełnie zapomniany a mniej więcej sto lat temu był najpowszechniejszym męskim nakryciem głowy w okresie letnim. Słomkowe kapelusze znane były od niepamiętnych czasów natomiast specyficzna forma kanotiera (sztywna walcowata i niska główka oraz sztywne płaskie rondo) ukształtowała się w XIX wieku gdy kapelusze tego typu stanowiły element umundurowania Royal Navy operującej na Morzu Śródziemnym a także były noszone przez weneckich gondolierów. Stąd “wodniacka” nazwa kapelusza: boater (ang. boat – łódka, statek) Polska nazwa jest zapożyczeniem z języka francuskiego (fr. canotier – wioślarz).

Kanotier był początkowo kapeluszem noszonym zarówno przez mężczyzn jak i przez kobiety i dopiero mniej więcej w pierwszej dekadzie XX wieku stał się kapeluszem zdecydowanie męskim. Trzeba też wiedzieć, że jest to kapelusz o dużym stopniu formalności (jest odpowiednikiem filcowego homburga, który plasuje się tylko stopień niżej od cylindra) zatem jego naturalnym partnerem jest garnitur, właściwy jest nawet do smokingu. Ale z biegiem czasu spektrum zastosowań kanotiera uległo znacznemu rozszerzeniu i był noszony do ubiorów nieformalnych, wręcz wakacyjnych – zanim został wyparty przez panamę. Dziś kanotier jest kojarzony głównie z prestiżowymi klubami wodniackimi w Wielkiej Brytanii, a także jest obowiązkowym elementem mundurka szkolnego w niektórych prestiżowych szkołach dla chłopców w Wielkiej Brytanii , Australii i Republice Południowej Afryki.

Ważnym elementem kanotiera jest sztywne rondo, dzięki któremu kapelusz można w efektowny sposób uchylać. Przypomnę, że uchylanie kapelusza to sposób pozdrowienia lub okazania szczególnego szacunku osobie, z którą się stykamy. Ale może być także ciekawym element tańca, dlatego kanotiery były nieodzownym rekwizytem tancerzy w pierwszej połowie XX wieku. Warto tu wspomnieć takie słynne postaci jak Fred Astaire czy Maurice Chevalier. W Polsce najsłynniejszą postacią kojarzoną z kanotierem był Tadeusz Ross (piosenka: Słońce w kapeluszu). Był niezwykle barwną postacią (zmarł w roku 2021): aktorem, satyrykiem, piosenkarzem, autorem musicali, tekstów piosenek i wierszy dla dzieci, scenarzystą i… politykiem (m.in. posłem na Sejm oraz posłem do Parlamentu Europejskiego).

Tak się składa, że do tej pory nie miałem kanotiera w mojej kolekcji kapeluszy. Jeśli oczywiście nie liczyć kapelusza, z którym wybrałem się na Pitti Uomo w roku 2016. Był to taki pseudo-kanotier z miękkim rondem. Muszę tu jednak dodać, że obecnie większość kapeluszy słomkowych występujących w sklepach internetowych i stacjonarnych pod nazwą “kanotier” – ma miękkie ronda. Prawdopodobnie są one łatwiejsze i tańsze w wykonaniu a przeciętny użytkownik i tak zapewne nie dostrzeże różnicy. Właściwie powinienem był napisać: użytkowniczka, bowiem kanotiery (lub pseudo-kanotiery z miękkim rondem) zatoczyły koło i wróciły do mody damskiej. A wśród współczesnych mężczyzn raczej nie znajdują zwolenników – poza wąskim gronem pasjonatów klasycznej elegancji.

Mój kanotier jest marki Stetson zaś pozostałe elementy stylizacji to: garnitur DARIO z mojej kolekcji dla eGARNITUR (na dwóch zdjęciach występuje wersja z dwurzędową marynarką), koszula Emanuel Berg, krawat La Scala, buty Conhpol, szelki Profuomo, zegarek Citizen, okulary The Bespoke Dudes.

Kolejny kapelusz jest bardzo zwyczajny i pełni u mnie rolę codziennego kapelusza spacerowego. Dotychczas rolę tę z powodzeniem pełnił kapelusz wyplatany w sposób identyczny jak panama tyle tylko, że z włókien agawy sizalowej a nie z włókien ekwadorskiej rośliny zwanej łyczkowcem dłoniastym. Włókna były barwione na piękny kolor niebieskozielony (morski), co okazało się problemem – bowiem pod wpływem słońca kapelusz zmienił kolor na wyjątkowo brzydki (żeby nie powiedzieć – ohydny) i nadawał się już tylko do wyrzucenia.

Następca sizalowego kapelusza raczej na pewno nie podzieli jego losu bowiem jest wyplatany z trawy morskiej niebarwionej; czyli ma kolor naturalny. Jego marka to Valdorf. Niespodziewanie okazało się, że ma też bardzo istotną zaletę: odporność na wiatr. Tutaj muszę wyjaśnić, że nagłe porywy wiatru są największym wrogiem kapeluszy; po prostu zrywają je z głów. A mój kapelusz z trawy morskiej – dzięki swojej siatkowej strukturze – jest ignorowany przez wiatr, który przez niego swobodnie przenika nie napotykając większego oporu. Ale ta zaleta jest równocześnie wadą – kapelusz chroni przed słońcem w mniejszym stopniu niż kapelusze gęsto plecione. Jak wspomniałem powyżej kapelusz ma charakter spacerowy i pasuje do ubiorów swobodnych, sportowych czy wręcz plażowych. Stylizacja jaką poniżej prezentuję ma właśnie taki swobodny charakter i jest to po prostu jeden z moich ubiorów na codzienne spacery w pogodne dni. Gdy jest upał to pozbywam się marynarki i podwijam rękawy lnianej koszuli. Oczywiście gdybym w tym przypadku zechciał pozbyć się marynarki to musiałbym też zmienić spodnie albo koszulę bo zestaw białe spodnie plus biała koszula nie wyglądałby najlepiej. Zwykle do tych spodni zakładam niebieską koszulę a gdy koszula jest biała to chinosy wybieram szare, niebieskie lub beżowe. W skład stylizacji wchodzą: marynarka, koszula i poszetka – Bonus MG, spodnie – Bytom, buty – Van Thorn, pasek – Paulo Adriani, zegarek – Citizen, okulary – TBD.

Ostatni z prezentowanych kapeluszy jest kontrowersyjny (co sam przyznaję) ale jeśli tę jego kontrowersyjność zaakceptować – to jawi się jako piękny, wręcz zjawiskowy. Pochodzi ze znanej włoskiej marki kapeluszniczej: Panizza, a kupiony został w sklepie HatStop (o którym pisałem we wpisie Sklepy z kapeluszami), gdzie zajmował poczesne miejsce w sekcji… kapeluszy damskich. I prawdę mówiąc kupiła go moja żona. Ale z założeniem, że będziemy obydwoje z niego korzystać (nosimy ten sam rozmiar). No i ja skorzystałem pierwszy.

Za damskością kapelusza przemawia szerokie, pofałdowane rondo, no i kolor – oczywiście. Ale sceptykom, którzy uważają, że jaskrawe kolory kapeluszy nie przystoją mężczyznom, polecam odwiedzenie konta instagramowego pana Andrzeja, którego też przedstawiałem w blogowym wpisie: Pastelowy świat pana Andrzeja. Jak wspomniałem na wstępie moje zdjęcia w kapeluszu Panizza, które opublikowałem w mediach społecznościowych, sprowokowały wiele sceptycznych i krytycznych komentarzy. Ale muszę tu uściślić, że te krytyczne komentarze pojawiły się wyłącznie na Facebooku, podczas gdy na Instagramie, a szczególnie na Threadsie, komentarze mieściły się w skali od bardzo pozytywnych do entuzjastycznych. Można by to uznać za przypadek gdyby nie fakt, że przekrój narodowościowy moich fanów w poszczególnych mediach jest zróżnicowany. Na Facebooku dominują Polki i Polacy, na Instagramie większość stanowią obserwatorzy niepolskojęzyczni, zaś na Threadsie absolutnie dominują fani z krajów Ameryki Południowej i Meksyku. Kilkunastosekundowy filmik, na którym wkładam czerwony kwiatek do butonierki i zakładam czerwony kapelusz zebrał 412 pozytywnych/entuzjastycznych komentarzy, co już samo w sobie jest ewenementem. Aczkolwiek nie rekordem; miałem już taki post, który zebrał 771 komentarzy.

Warto jeszcze dodać, że czerwony kapelusz może się kojarzyć z filmem Stanisława Barei Brunet wieczorową porą (1976), w którym padają słynne słowa (kluczowe dla fabuły filmu): jest taka zasada, że czerwony kapelusz jest właśnie znakiem rozpoznawczym; czerwony kapelusz jest właściwie zawsze podejrzany.

Zdecydowałem, że moją czerwoną fedorę Panizza zestawię z niebieskim garniturem FRANCO z mojej kolekcji (ale już wyprzedanym), białą koszulą Tiestore i czerwonymi dodatkami: krawatem (Gilberto), poszetką i skarpetkami. Buty są marki Meka, szelki – Profuomo a zegarek – Citizen.